روزی نشستم

روزی نشست بر پاره سنگی
با انگشتانی گره کرده در زیر چانه اش
و خیره نگاهی تا بی انتها


ارام ارام شرار وسوسه ای در رگ هایش دوید
و هرم قدرتی سترگ , ساق های بی قرارش را درهم نوردید
ناگاه به پا خاست


وگام در راهی نهاد
 بی انتها
- انسان را می گویم-


او ناچار رفتن بود ویافتن
شاید به این امید که روزی ,
برفراز قله ی دریافتن


پاتابه وا کند و یله برچارطاق نیلی چرخ دهد........


تقدیم به شما و همه آن هایی که برای یافتن
                                                    
                                           راهی جز دریافتن نمی شناسند.............

/ 0 نظر / 9 بازدید